Interview by: J. Hakan Dedeoğlu

Before their mind-blowing show in Kadıköy arkaoda on 18 October, Batoh and Espvall answering our questions:

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

The inevitable question. How did your roads cross each other, how did you team up?

H: We met at Terrastock6 in Providence, USA. We saw each other’s shows and enjoyed it. Batoh gave me an Unari Yumi (hand-made bamboo instrument), I gave Batoh my solo CD, we stayed in touch and decided to record an album during my Tokyo visit in 2007.

What are your similar tastes in music? Which musicians do you both enjoy?

B: Both of us love old rock from ’60s and ‘early ’70s. And also classic, medieval, tribal, ethnic and, etc.

“Overloaded Ark”seems to have more energy and more diversity in sound compared to the debut album. How did “Overloaded Ark” shape, what were the initail ideas behind it?

B: There were diversity of methods in the beginning. We could easily play Swedish trad arr again or gentle folk tunes of course. But I had concrete idea to construct quite different commotion in spirits beforehand. Anti-war has been my consistent attitude in any notion of me. War-such a futile hell had been supported by ordinary citizens for sometimes like US/ Afghanistan war. Simply I wanted to write a song to make people notice how tragic it is for all over the world. “Ark” is just only a thought provoking ornament. Such a symbol of Christianity won’t move our minds easily by itself. But who knows that anecdote can expose how much we fell through again and again. “Ark” was made in our minds.

These kind of collaborations tend be one-record-only, but it seems like, with the second album, you will carry on doing this, and it’s not just a side project.

B: Yes we’re a team! Will do more works.

What kind of musical void does this collaboration fill for you? What does the “Helena Espvall & Masaki Batoh” have that your other bands don’t have?

H: I’m usually mostly playing the cello, for me it’s exciting to get a chance to sing and play guitar too. and also this is the only collaboration where I get to play early music, which I love. And Batoh is a very unique musician, he’s a joy to work with.

B: Classic musical aspects are what we wanted to do. We are mixture of the pure essential of phsychedelic music and classic / medieval.

So what is happening with your other bands? Any new albums of Ghost and Espers ahead?

H: Espers will release a new album on drag city later this fall.

B: Ghost is playing in Berlin soon just before Istanbul show of Helena and Batoh. Ghost is on production for new album next year hopefully.

There are 5 covers on the new album. Covers of old and anonymous tunes. How do you decide and pick the tunes and how does interpretation process follow?

H: I went to a music school in Sweden where music from all over the world was being taught, songs from Balkan, Haiti, Brazil, France and so on, and other songs I learned while traveling. Some of them stayed in my mind and I suggested to Batoh that they could be used for our duo project. Since we live continents apart, we send each other demos with different arrangements and interpretations that we try out when we get together. Some things are carefully planned out beforehand, other arrangements are happening more spontaneously in the studio. I was very hesitant to use any Swedish folk songs for the second album. But when I heard Ogino’s lovely recorder ensemble as accompaniment for Vem Kan Segla, I was convinced!

Listening yo your music I feel a huge longing to the past, ancient times, an infelicity to today’s world… Would you say that your music carries this thoughts and emotions, or do you really feel this way?

B: Thank you for your deep imagination. I really appreciate it. My belief on music is that takes listeners to far away beyond secularism. Each listener should have each own impression and trip in their minds. It’s quite natural phenomenon. But recently people seem forgetting it. Music becomes realistic material.

H: Being a woman, I prefer to live in today’s world and not in the past. But I’m deeply unhappy with many aspects of modern life: car culture, ugliness, rampant capitalism, soulless materialism, destruction of old beautiful buildings and thus minimizing possibilities for artists and others to choose simple and inexpensive housing, etc. These feelings are probably reflected in the way I live and in how I play music too.

Which music makes you wanna dance?

H: Afro beat and samba.

B: Bon odori-Japanese traditional ceremony music.

What are you listening to now-a-days?

H: Turid (swedish folk singer), Guty Cardenas (mexican singer from the 1920s and 30s),

Jordi Savall (viola da gamba player), Eric Dolphy, some Brazilian music like Novos Baianos, Joyce, Milton Nascimento, Elis Regina and more.

B: Sorry I don’t listen to music completely.

What was the best gig you’ve seen recently?

H: A silent movie by Eisenstein with live piano accompaniment by Matti Bye a couple of days ago. Brilliant and beautiful.

B: Umm….. Roy Harper in 1989?

What are you reading now-a-days?

B: Henri Michaux , Osamu Dazai

H: Ruth L. Ozeki, and “teachings of silver birch”.

What bothers you and what makes you happy now-a-days?

B: Sad: Terrible situation in Tibet caused by China. Happy: New president of US.

What is your recent favorite item?

B: Counselling therapy.

What is your favorite city in the world?

B: Maybe Marrakesh in Morocco or… Sevilla in Spain.

So, Batoh, you have been here before, what are your memories from you recent visit and what are your expectations for this one? The second question goes for you too Helena…

B: Istanbul was very strange beauty to me. It was a most wild precious stone in the middle of east and west. People were so nice in the city even in the club. So naturally they yelled and crapped with our music. We were completely fascinated by them. I wonna visit small islands if it’s possible.

H: Never been to Turkey. Very curious to see Istanbul, I’ve heard it’s enchanting…

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

Dergimizin Kadıköy arkaoda ile ortak konser girişimi olan Kulaktan Kulağa da yeni sezona Japon psychedelic rock efsanesi Ghost’un vokalisti Masaki Batoh ile Amerikalı önemli indie folk topluluğu Espers üyesi Helena Espvall’in ortak projesiyle sağlam bir giriş yapmaya hazırlanıyor. Geçen yıl yayınladıkları albümle birlikteliklerini resmîleştiren ikili günümüzde eşine az rastlanır bir incelikte psychedelic folk tınıları icra ediyorlar. Eski İsveç folk parçalarının modern yorumlarından, mistik fırtınalara uzanan, zaman zaman doğaçlamalara bazen de ustaca yazılmış bestelere yer veren ikili son olarak geçtiğimiz ay “Overloaded Ark” albümünü yayınladı. 2007 yılında City Star Nights by Converse konserlerinin ilk konuklarından biri olarak Babylon’da sahne alan Ghost’u izlemiş olanlar için Batoh’un karizmatik kişiliğini anlatmaya gerek yok… Ama sahnesiz, icracı ve dinleyici arasında mesafelerin kalktığı Kadıköy, arkaoda’da Batoh gibi bir efsaneyi ve Espvall gibi bir yeteneği izlemek büyük bir ayrıcalıktan başka bir şey olmayacak. Son yılların belki de en iyi psychedelic folk tınılarına kanlı canlı şahitlik etmek isteyenler 18 Ekim Pazar akşamı Kadıköy arkaoda’da yerlerini alsınlar!

Kulaktan Kulağa presents: : Helena Espvall & Masaki Batoh // 18 October // arkaoda

The concert series Bant has been organizing with Kadıköy sarkaoda Kulaktan Kulağa makes a strong entrance to the new season with Japanese legendary psychedelic rock band Ghost’s vocalist Masaki Batoh’s and influential American indie folk band Espers’ member Helena Espvall’s collaborative project. The duo that has established this collaboration with the first album released last year has been exerting really hard to find delicate psychedelic rock tunes today. From modern interpretations of old Swedish folk tunes to mystical storms, their music has room both for improvisations and songs that are carefully crafted. They have released their new album “Overloaded Ark” last month. There’s no need to talk about Batoh’s charismatic existence to those who were there when he and his band Ghost played one of our first City Star Nights by Converse concert series in Babylon in 2007. And Kadıköy, without a stage, is some space where there are no boundaries between the musicians and the viewers. So it’s going to be a real priviledge to see the legend of Batoh together with the talented Espvall in arkaoda. Get your place for 18 October those who want to experience probably the best psyche folk tunes of the late music.

55. sayımızla birlikte 5. yaşımızı da doldurmuş olduk. Bugüne kadar dergiye katkıda bulunan ve takip eden herkese binlerce teşekkür… 26 Eylül Cumartesi akşamı Kadıköy arkaoda’da yeni sayımızı ve 5. yılımızı kutluyor olacağız… Bizbize değil, hep beraber… Herkesi bekliyoruz! 21:00′den itibaren…

Bant 5th Year Party @ arkaoda / 26 September, Saturday

With the 55th isue out, we are 5 years old now. A big thanks to everyone who has been contributing and following the magazine… We will be celebrating our 5th year and our new issue in Kadıköy arkaoda on Saturday, 26 September. Not by ourselves, but with you, altogether! All are invited. The event starts at 9 pm…

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

Bant Sunar: Talibam! @ Peyote, 13 Ekim Salı, 2009

New York’lu ikili Talibam! ile İstanbul konserleri öncesinde yaptığımız röportajı sizle paylaşıyoruz.

Bu isim nasıl size yapıştı, öğrenebilir miyiz?

MATT: 2001 yılında Amerika’nın Afganistan’ı bombaladığı ilk gün NY POST’ta yayımlanmış bir başlıktan geliyor ismimiz. Korkunç bir başlık ve dilin iğrenç bir kullanımıydı bu. Biz de bu ismi alarak anlamını ve çağrışımlarını değiştirmek istedik. Şimdi insanlar bu kelimeyi görünce bombalar yerine New York’ta müzik yapan iki tuhaf tipi düşünüyor.

KEVIN: NY POST muhafazakar zenginlerden Rupert Murdoch’a ait. Bir sonraki günün başlığı da “KABULLSEYE” idi. Basını ve anahtar kelimelerin damgaladıklarını eleştirmek bir kenara ismimiz aynı zamanda Amerika’nın dış ilişkilerine duyduğumuz nefreti de temsil ediyor.

Spontanlık müziğiniz için nerede duruyor? Ne kadarı spontan ve ne kadarı değil?
M: Bu turne için 35 şarkılık bir konser listemiz var. Ama bizim grubumuzun en keyifli tarafı her gece şarkıları farklı bir hisle ya da farklı bir tarzda çalabilmemizde yatıyor. Müzik keşif yapmak için çok elverişli. Böylece her gece aynı şeyi çalarak sıkılmıyoruz ve kendimizi sıkışmış hissetmiyoruz.

K: Plastik kompozisyonların engellerinin giriş ve çıkışlarının pazarlığını dilediğimiz gibi yapabiliyoruz. Talibam!, farklı gözüken prensip ve bağlamların plansız bir şekilde karışmasına işaret ediyor. Kendi bestelerimizi yeniden yorumladığımız, nasyonalist grup psikolojisinin sahteliğini eleştirdiğimiz, kendini geliştirme operasyonlarının sosyo politik ve çevresel ahlakını, alfa-insan teoristlerin kanunun kendiliğinden şartlanmış köleleri haline gelişini sorguladığımız bir şey.

Emprovizasyonun farklı şekil ve yöntemleri var. Enstrümanlarında çok iyi olan bir ikili olarak sizin emprovizasyon anlayışınızın cazibesinin arkasında ne yatıyor? Benimsediğiniz ve emproviazyonun nasıl yapılması gerektiğine dair kafanızda belirli fikir ve metodlar var mı?

M: Eğer seyirci önünde emprovizasyon yapacaksanız enstrümanınız hakkında bilgi sahibi olmanız şart. Böylece izleyiciyle doğrudan bağlantılar kurabilir ve müziği sadece kendi iç dünyanıza doğru bir keşif yolculuğu olmaktan kurtarabilirsiniz. Onu yatak odanızda yapmanız daha iyi olur. Ben insanların seyirci önünde eğlenmelerini izlemeyi seviyorum ve biz de bunu yapmaya çalışıyoruz.

K: Sanırım iyi bir emprovizasyon doğal olarak janr, bağlam ve stil olarak algılanan şeylerle örtüşür. Teknik icraların yeterli değişimi ve ileri yöntemler, bir timsahın ölü taklidi yapması misali yetiştirilmiş ve yetiştirilmemiş ses çıkışı kabiliyeti önemli. Bir diğer önemli şey de estetik fikrin sınırlarının dışında durmak, mümkün olan bir dolu fırsattan bihaber olarak tek bir yönteme takılıp kalmamak. Biz tarihsel süreçle kanıtlanmış bir yöntemle ya da seyircinin beklediği ve kabullendiği bir şekilde emprovizasyon yapmakla ilgilenmiyoruz. Grup ve seyirci aynı fikre sahip olunca müzik henüz konser başlamadan ölmüş oluyor. Usta müzisyenler tarafından icra edilebilir, ama biz evrensel grup cazibesiyle kişisel tatmini destekleme fikrini sevmiyoruz. Biz daha ziyade fikirlere sahip olmayan bir müziğin peşindeyiz. Ben bazen nefret ettiğim şeyler çalıyorum. Daha çok estetik bir disiplin, insanın bulduğu ve kabullendiği dersleri yok etmeye yönelik. Çok fazla müzik ve sanat insan duygularının kaygılarını vurguluyor. Ben birinin değerli fikirlerinin ötesindeki, dışarıdaki gerçeklikle kurduğu ilişkiyi gölgeleyen, kendini geliştirme ve senaryoyu kişiselleştirme adına olan sığ tuzakları yok etmek istiyorum.

Kendinizi yakın hissettiğiniz ve benzer perspektife sahip olduğunuza inandığınız müzisyenler, gruplar ve sahneler var mı?

M: Biz kocaman ve derin bir suda yüzen, birçok grupta birçok arkadaşı olan insanlarız. Ama yine de bizimle benzer şekilde çalışan insanlar bulmakta zorlanıyorum. Sevdiğimiz kişilerden bazıları: New York’tan Peter Evans, Cooper Moore, Up died sound, Zs, Child Abuse… Avrupa’dan Chops, Api Uiz, Headwar, Ovo, Vialka, But God Created Woman, Hiroshima Rocks Around.

K: Ben geniş çerçevede müzikal beceriye sahip olan ve bu sayede ses ve müziği o kadar da gerekli kılmayan yetenekli müzisyen ve bestekarlara ilgi duyuyorum. Kültürel anlamda farkındalığa sahip gruplarda çalışan, üzerlerine minik güzel kendiyle takıntılı programlar giymemeyi seçmiş, ikonlaşmış figürlerin damarlarını manipüle etmeyi bilen, popüler şarkı yazarları tarafından getirilmiş harmonik ve sahneye ait metodolojileri anlayan ve sorgulayan insanları seviyorum. Ben bir grupta olmanın ne anlama geldiğini sorgulayan grupları seviyorum. Sınırları zorlamayı sorgulayan, var oluşu öğrenilmiş olandan ziyade süreçte yatan gruplar ilgili çekiyor. Son zamanlarda sık sık Stockhausen’in 50’lerden kalma solo piyanosunu dinliyorum.

Eğlenmeyi seven bir grupsunuz. Müzikte şu an en sıkıcı bulduğunuz şeyler neler?

M: Ben bir minibüsle gelip tüm ekipmanı kirlanmış olan ve rock yıldızı gibi davranan ve kendini bir şey sanan grupları çok sıkıcı buluyorum. Ben müzikte bir drone ve ritimden daha fazlasını arıyorum. Özellikle de kolej eğitimli beyaz çocuklar tarafından icra ediliyorsa…

K: Sorgusuz sualsiz takılan grupları çok sıkıcı buluyoruz.

Plak şirketlerinden yayınlananlar dışında kendinizin albüm hazırladığı da oluyor. Hala kendi hazırladığınız albümler var mı? Yeni bir tane hazırlama planı var mı? Talibam!’ın ajandasında neler yazıyor?

M: Bu turne için yanımızda elle numaralandırılmış ve sınırlı sayıda üretilmiş üç CD’lik bir Live Talibam! setimiz var. Her CD 60 dakika ve içinde iki konser barındırıyor. Delirmek ve hayat boyu yetecek kadar Talibam! isteyenler için… New York’ta ve başka yerlerde yeni albüm kayıtları üzerinde de çalışacağız. Tabii turneden dönünce. Talibam! Hard Vibe Trio olarak saksafoncu Jon Irabagon ile ortak bir şeyler yapma planı ve “Talibam! goes to bed with Sam Kulik and discovers Atlantis” adı altında tromboncu Sam Kulik ile kayıt yapma planı var. İkili olarak da “Puff up the volume” ve “Corpse Riot” adlı iki parti albümü üzerinde çalışacağız.

K: Aynı zamanda tatiller için multimedya bir tiyatro gösterisi üzerinde çalışıyoruz. Bu senenin sonuna doğru yayınlanacak olan The Peeesseye + Talibam! CD’si var. Ocak ayı için bir Kaliforniya kış turnesi planlıyoruz ve Mart’ta da onuncu Avrupa turnemizi yapmaya hazırlanıyoruz. Nisan’da da bir Japonya turnesi olacak. Mayıs’ta ise yeniden bir Avrupa turnesi. Tüm bunlar olurken her ikimiz de farklı gruplarda çalıyor ve müsrif yaşam tarzları icra ediyoruz.

İnsanların konserleriniz hakkında harika şeyler söylüyor ve yazıyor olmaları şaşırtıcı değil. Peki sizin şimdiye kadar bu sene gördüğünüz en iyi konserler hangileriydi?

M: Benim geçen turnedeki en favori konserim Paris konseriydi. Sekiz grupla birlikte bir işgal evinde çaldık ve insanlar çılgın gibi dans ederek zıpladılar.

K: Almanya’da Moers festivalinde Mostly Other People Do the Killing adlı bir caz grubunda çalmıştım. Orada Timuçin Şahin’s 4 adlı bir Türk gitaristini izledim. Onu senenin en iyi konseri yapan davul setinde oturan Tyshawn Sorey idi.

İstanbul’daki ilk konserinizi yakında vereceksiniz. Bir süredir buraya gelmek istiyorsunuz sanırım. Burada özel olarak yapmak istediğiniz şeyler var mı?

M: Yeni yerler görmek, güzel yemekler yemek ve çevreyi gezmek istiyoruz. Bir de bir keresinde içinde harika Arap ritimleri olan bir Türk işi Casio org çalmıştım. Batıyı bir süreliğine terk ederek başka bir yer göreceğimiz için heyecanlıyız. Bizi şehrinize davet ettiğiniz için çok teşekkür ederiz. Konseri iple çekiyoruz.

K: İyi müzikler duymak için de sabırsızlanıyoruz. Geleneksel ya da değil. Amerika’da olağan olmayan müzikler duymak istiyoruz. Yakında görüşürüz!

Röp: Ekin Sanaç

Bant 55 çıktı! Yeni sayının içeriğine kısa bir bakış…

Bant 55 is out! Here are some highlights of the new issue…

Konu: New York / Topic: New York

Monihan Monihan & Livingroom Johnston
Freedom
New York’lu Filmler / Films With New York
New York, I Love You
Woody Allen vs. Martin Scorsese
Magnolia Electric Co.
Röp / Interview: 123, M.I.A., Mark Cunningham, Grouper
Grizzly Bear
New York, Ramones & CBGB’s
John Wilcock
Uniform Project

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

Bant, düzenlediği City Star Nights konserleriyle yetinmiyor. Yeni sezonda farklı mekanlarda düzenleyeceğimiz farklı etkinliklerden bir diğeri de Peyote’deki Talibam! konseri. Matt Motel ve Kevin Shea’dan oluşan New York’un son zamanlarda çıkardığı en azgın topluluklarından biri olan Talibam!, 13 Ekim akşamı Peyote sahnesini sallıyor olacak. Storm & Stress grubundan da bildiğimiz, kendine has tarzı ve sahne performansıyla tek başına bir marka olan Kevin Shea’nın ‘spastik free jazz’ davullarının, Motell’in kıyamet koparacakmış gibi patlayan sytnhesizer’larıyla birleşmesinden doğan Talibam! sound’u dinleyenlerin kalp çarpıntılarını düzeninden edecek kadar da ‘sakat’. En basit haliyle ‘noise-rock ve free-jazz arasında aklınıza ne gelirse’ olarak tanımlayabileceğimiz Talibam! konseri bu yıl izleyebileceğiniz en şok edici performanslardan biri olabilir.

Talibam! @ Peyote \\ 13 October Tuesday

Bant is not only busy with City Star Nights concert series, but also organising other shows at various places in the current season. One of these performances is the Talibam! gig at Peyote. Talibam! is one of the wildest bands to come out of New York lately and is made of Matt Motel and Kevin Shea. The duo will be rocking Peyote stage on 13 October. With spastic free jazz drums of Kevin Shea –who we know through his other band Storm & Stress and who is a legend with his one of a kind style and performance– and Motell’s synthesizer calling for the Doomsday, Talibam! sound is unsafe enough to disrupt its listeners heartbeats. Talibam! gig might be the most shocking gig of the year with a blend of noise rock and free jazz and whatever comes to mind in between the two in its simplest way.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

Yaz bitti ve kapılardan içeri girip iyi konserler izlemenin vakti geldi! Bant iş başında ve 2007’den beri süregelen, gelenekselleşmiş City Star Nights by Converse konser serimize 27 Ekim akşamı Indigo’da Jason Molina ve grubu Magnolia Electric Co. ile başlamanın heyecanındayız…

Uzun yıllardır üretken kimliği ve duygu yüklü besteleriyle gönüllere taht kurmuş saklı bir cevher olan Jason Molina ile 90’lı yıllarda başlattığı grubu Songs: Ohia aracılığıyla tanışmıştık. Sadeliğin gösterişini cesurca ortaya koyan vokalleri ve karanlık şarkı sözlerine yalın bir müzikal tavır eşlik ediyordu. Leonard Cohen ve Neil Young gibi babaların takipçisi olarak gösterilen üslûbunun dehâsı, onun sessizce ve derinden kendine sıkı bir hayran kitlesi edinmesine vesile olmuştu. Kimi zaman yalnızca bir gitar, kimi zaman ise ‘grup müziği’ olarak adlandırdığımız bir çeşitlilikle gelen tınılarıyla sık sık Will Oldham’ın Palace’ını anımsatan ve 90’lara özgü anti-folk geleneğiyle anılan Songs: Ohia’nın Secretly Canadian plak şirketiyle serpilen hikâyesine elini verip de kolunu kaptırmamak neredeyse imkânsız gibiydi. Molina, ‘rock’ hissiyatını daha yoğun olarak benimsediği “Magnolia Electric Co.” adlı albümünden sonra bu yönelime iyice ısındı ve 2003 senesi itibariyle grubunun adını Magnolia Electric Co. olarak değiştirdi ve dinleyicileriyle kurduğu ayinsel iletişimi bu kimlikle sürdürmeye başladı. Molina’nın sürekli yenilikler sunmanın peşine düşmekten ziyade, duygularını olduğu gibi gözler önüne seren tutarlı müzikal tavrı, benzer hislerde olan dinleyicileriyle iletişim kurmak adına ortak bir lisan konumunda. Son 10 küsur yılın en üretken müzisyenlerinden biri olmasının arkasında yatan sebeplerden biri de bu olsa gerek. Bu sebep, Magnolia Electric Co.’nun 27 Ekim akşamı Indigo’da sergileyeceği bu tarihi performansı neden kaçırmamanız gerektiğini de açıklıyor.

www.myspace.com/magnoliaelectricco

CITY STAR NIGHTS BY CONVERSE #20 \\ MAGNOLIA ELECTRIC CO.

27 October 2009 @ Indigo

The summer’s over and it is time to go indoors and watch some good shows! Bant is on duty here and is very proud to present Jason Molina as Magnolia Electric Co. on Istanbul Indigo stage on 27 October 2009 as the starter of City Star Nights by Converse concert series that has been going since 2007.

Getting to know him and his highly prolific career through Songs: Ohia which he started in the 90’s, Jason Molina is one of the hidden heroes in independent songwriting. A plain musical attitude was accompanying the vocals that exhibit the vanity of the simpleness with dark lyrics. His strong language, that has been presented as the follower of big guys such as Leonard Cohen and Neil Young, easily afforded a loyal fanbase quietly, yet deeply. His tunes which sometimes come with a single guitar and sometimes with a “proper band sound” are reminiscent of Will Oldham’s Palace and crucial products of anti-folk tradition of the 90’s. Molina released an album wrapped heavily in rock in his own sense, named ‘Magnolia Electric Co.’ as Songs: Ohia and he started enjoying this slight turn and decided to name his band as Magnolia Electric Co. in 2003. His ritual communication with his listeners would keep on under this name from then on and it did. Molina is not someone who is after renewing his sound. Instead, he is someone who sticks to his own truth and consistent musical attitude. This attitude enables him to get to people who share similar emotions and create a mutual language. This is probably also the main reason why he is one of the most prolific songwriters of the last decade and why you shouldn’t miss Molina on stage as Magnolia Electric Co. on 27 October at Indigo.

www.myspace.com/magnoliaelectricco

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

Interview by James Hakan Dedeoğlu

How were you introduced to art? When did you realise that you wanted to be an artist?

I loved “manga” very much in my childhood, so I wanted to become a cartoonist and started drawing. Maybe, every Japanese child who loves manga draws pictures like I did. I think , Japanese love mangas and illustrations more than people from other countries. There are many cartoonists and illustrators drawing for magazines, books, advertisements and CD covers, etc. I was influenced by their work, and naturally I aspired to became like them. When I was a teenager, I wanted to be an illustrator, but I actually started in my thirties which is rather late to start a career.

What and who has been your biggest influences in your art?

I’m always influenced by my travels, dance and music. I discover inspiring colors and images I’ve never seen before during my travels. I’m inspired by the beauty of women expressed in dance, and especially in Bellydance. And, music always gives me energy and passion.

In your art we see the Japanese style mixed with Indian and Asian folkloric motives… Can you tell us more about elements that create your style?

I like oriental art , like “Ukiyoe” (Japanese woodblock prints) , Indian and Turkish miniature painting. I ‘m also very inspired by some types of “Outsider art” , “Naiv art” and “Folk art”. And I also love traditional motifs like tiles and textiles. But anyway, I think my pictures are very much Japanese “manga” in style.

What kind of metarials and medias do you use in your work?

In the past, I painted with acrylic guache. But it takes too much time to finish . When I received work where I had to draw many pictures in a short time, I changed my drawing method. Now, I draw with a nomal pen, scan the drawing, and color it using Photoshop. But somtimes I still paint by acrylic guache.

Besides your books on Turkey and India, what other works are you involved in?

“Girls India!” is my first book. My other work include, illustrations for magazines and books and CD covers.And I drew illustrations for four illustrated language books

of Turkish, Hindi,Tagalog and Thai. I also write and draw illustrations in a serial installment in a Japanese bellydance magazine.

There are so many drawings in the books, it must have taken you a very long time to finish it. How long does it take you to finish one book?

From start to end , it took about a year. But I concentrated on drawing for seven months. During that period, I worked everyday for more than ten hours.

How did your interest in Turkey start? When did you first come here, and what were your first thoughts?

My first visit to Turkey was in 1994. I was very normal tourist. I went to Topkapı Palace and Ayasofya and bought a carpet…. I was fascinated by the exotic view of Istanbul and delicious foods. I had a very ordinary impression. My next series of visits were during 1996 to 1998, when my husband and I were backpackers. We stayed in Istanbul for two months each year. Istanbul was very comfortable and an incredibly beautiful city. There is a Europe-like sophistication, and on the other hand, an Asian-like chaotic energy and humanly warmth. Around that time, the prices were still cheap. We could stay for a long time with small amount of money. In 2002, we came across music by the Doublemoon label, for example Mercan Dede and Babazula. We were pleasantly shocked and felt refreshed by their music. Then I start take belly dance lessons from 2004, and I was fascinated by Sema Yıldız’s dance. We’d like to find out more about music and dance of Istanbul and its background culture. So our search for Istanbul still continues.

How did you decide to do such a book on Turkey?

The Turkish-Japanese language practice book is not my own writing. The editor asked me to draw the illustrations. This kind of illustrated book for practicing language is very popular in Japan. You can easily find such books for various languages in the bookstores. This is just a volume of the series. The editors decide design, context, direction, and illustrator. I just drew what they asked for.

But now, I would like to write my own illustrated book about Istanbul, following “Girls India!”. It would be my own book and I write the text, draw the illustrations and design it on my own.

For the book, I guess you had to observe a lot of the Turkish culture. What do you find most interesting about the Turkish culture and what kind of similarities do you see in

the Turkish and Japanese culture?

Turkey is not so easily understood as India for us. Many elements of Turkey are hiding behind the touristic picturesque landscapes. You have to go deeply and dig the mosaiques of the elements. I don’t know why I’m so interested in Turkey, but, that’s why I want to make my own book about Turkey.

I think Turkish people and Japanese people have a similar mentality and sentiments. Our language also have a similar grammatical structure. For example, I have read the book “Istanbul” written by Orhan Pamuk, and was so impressed by the word “Huzun”. We have a word “Wabi Sabi”, that means “melancholy” and our culture loves melancholy like your culture!

Are you planing on making new books on other countries?

First of all, I will concentrate on my book of istanbul .

What is the concept of your “Girls India” book? I ask this because I can’t understand the writings as they are in Japanese…

The main concept is a travel guide of India for women. In Japan, many people think India is a backpackers sacred land, an awfully place, or a land of spirituality, etc. Their impression of India is quite intense. But, In India there is wonderful culture of clothing , an unique sense of colours, movies, music and there is also Ayurveda–a system of traditional medicine, health and beauty. These kind of things attract women especially! But they are not yet well-known to Japanese. That’s why I created this book.

What is your favorite location, food and music band from Istanbul?

I like Beygolu very much, indeed. I get so excited when I see many people sitting on the narrow street, drinking at night. I feel as if something exciting will happen! And, when I wander around the streets, and see the blue Marmara sea in the background of the streets, I realize the beauty of İstanbul.

As for the food of Istanbul, I would like to say “I love everything!” I love drinking Raki and eating Mezze at Meyhane. I love eating Hamsi Tava in cheap fish restaurants!

As for music, I love Baba Zula because they have all the qualities of an Istanbul-born band. I danced with their music on the stage of Babylon and if Factory in Ankara, and I fell in love with their music again. I also love Roman music of İstanbul, as well.

What is your favorite music to listen to while you are working?

I always listen to music that fit the motif and theme of the picture I ‘m drawing.

What are you working now-a-days?

I am drawing manga for a belly dnce practice book. My Manga presents some small tip for the readers. After that, I will start to prepare for my own book.

This interview was published on Bant Magazine’s July-August 2009 issue.

26 Eylül 2009 @ arkaoda

Bant Dergisi 5. yaşına 55. sayısıyla giriyor ve bunu okurlarıyla kutlamak istiyor! 55. sayının teması olan New York’a ithafen bu şehrin her döneminden ve tarzından grupların çalınacağı gecede hem yeni sayı ıslatılıyor hem de derginin 5. yılı kutlanıyor.

26 September 2009 @ arkaoda

Bant Magazine is knocking down the 5th year with the 55th issue and wants to celebrate this with the readers! The night is dedicated to the 55th issue themed as “New York” and thus you will be hearing tunes from the various time periods and styles of music coming out from this city.

Bant Eylül-Ekim 2009 sayısının kimi sebeplerden ötürü biraz geciktiğini duyurur ve okurlardan çok özür dileriz… Dergi, bir aksilik olmazsa önümüzdeki hafta piyasada olacak ve zaten o noktada sizi yeniden bilgilendireceğiz. Teşekkürler!

We are very sorry to announce that our September-October 2009 issue is being late for various reasons. We are hoping that it will be out next week. Thank you!